ΚΡΙΤΙΚΗ «Η μικρή μας πόλη» – θεατρική ομάδα “Μοίρανθος” του “Συλλόγου οικιστών Λόφου Ανθέων Άνοιξης” / Θέατρο Λυκείου Άνοιξης.
••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Ήταν μια θεατρική παράσταση που με συνεπήρε, με συντάραξε και με κατενθουσίασε.
Αγαπώ το θέατρο και δεν χάνω ευκαιρία να παρακολουθήσω πάντα επιλεκτικά, θεατρικές παραστάσεις, όπου κι αν αυτές γίνονται. Είναι καιρός όμως που δεν έχω αισθανθεί τόσο δυνατά συναισθήματα όπως αυτά στη θεατρική παράσταση η «Μικρή μας Πόλη» την οποία σας συστήνω να μην τη χάσετε.
Η «Μικρή μας Πόλη» του Θόρντον Ουάιλντερ, στην προσέγγιση της θεατρικής ομάδας «Μοίρανθος», με την υπόθεση του έργου, βγαλμένη μέσα από την καθημερινότητα της ζωής, μετατράπηκε σε μια εντελώς ιδιαίτερη θεατρική εμπειρία: όχι λόγω θεαματικών μέσων ή εξεζητημένων εφέ, αλλά χάρη στην ερμηνεία, την εσωτερικότητα και τη συλλογική συνείδηση των συντελεστών της.
Ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Παναγόπουλος δεν επιχείρησε να «εκσυγχρονίσει» ή να διαρρήξει τη φόρμα του έργου· αντίθετα, προσέγγισε το κείμενο με αφοσίωση στη λεπτομέρεια και με διάθεση να αναδείξει τη διαχρονική του αλήθεια πως η ζωή και στις πιο απλές της εκφάνσεις, είναι ένα θαύμα.
Οι ερμηνείες, δομημένες με ακρίβεια και μέτρο, απέφυγαν τον μελοδραματισμό και έφεραν στο προσκήνιο τη γοητεία της καθημερινής ανθρώπινης σχέσης. Το αποτέλεσμα ήταν μια θεατρική αφήγηση σε τρεις πράξεις, με ουσιαστική σωματικότητα και ρυθμό. Σημαντική θέση στη ροή του έργου έχει η αφηγήτρια που ως κορυφαία χορού σε αρχαία τραγωδία, διευθύνει την παράσταση & τους ηθοποιούς.
Η πρωτότυπη μουσική της φανταστικής Ροδούλας Χαντζή που αξίζει συγχαρητηρίων, έπαιξε τον ρόλο όχι μόνο συναισθηματικού υποστρώματος, αλλά και οργανικού μέρους της δραματουργίας, ενώ οι στίχοι του ίδιου του σκηνοθέτη – μια σπάνια περίπτωση συνύπαρξης εσωτερικής δημιουργίας – συνέδεσαν τη σκηνική δράση με το λυρικό στοιχείο. Τα χορωδιακά μέρη λειτούργησαν ως γέφυρες ανάμεσα στον θεατή και στη σκηνή, επιτυγχάνοντας μια μορφή συλλογικής συμμετοχής στην εμπειρία του έργου, ανέδειξαν μάλιστα τα συναισθήματα της χαράς και του θρήνου.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η εικαστική σύλληψη της σκηνής του κοιμητηρίου από τη Νάση Κοζακλή που πάντα θα μας εκπλήσσει με τις ευφάνταστες δημιουργίες της.
Εδώ η λιτότητα μετατράπηκε σε πνευματική ένταση· ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η θεατρική γλώσσα μπορεί να μεταβολίζει με τη συμμετοχή όλων των συντελεστών, από ένα «τίποτα» σε ένα «τα πάντα».
Το γεγονός ότι η παράσταση στηρίχθηκε στον κώδικα της παντομίμας – όπως ορίζει το ίδιο το έργο – ανέδειξε την ωριμότητα της ομάδας. Το σώμα και η σιωπή έγιναν ο κύριος άξονας επικοινωνίας με τον θεατή, προβάλλοντας τη δύναμη του άυλου και του φαντασιακού.
Η «Μικρή μας Πόλη» του θιάσου «Μοίρανθος» δεν ήταν απλώς μια ακόμη θεατρική απόδοση ενός κλασικού έργου· υπήρξε μια βιωματική εμπειρία, ένα σύγχρονο μνημόσυνο για τις αθέατες στιγμές της ζωής που περνούν, αλλά δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες. Κι αυτό, στις μέρες μας, είναι εξαιρετικά πολύτιμο, αλλά και απαραίτητο για μια ευτυχισμένη διαβίωση.
Αξίζουν συγχαρητηρίων όλα τα μέλη της θεατρικής ομάδας “Μοίρανθος” του “Συλλόγου οικιστών Λόφου Ανθέων Άνοιξης”, αλλά και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης.
Λίγα λόγια για τον Παναγιώτη Παναγόπουλο που ανέλαβε την σκηνοθεσία, την μετάφραση- διασκευή και τους στίχους των τραγουδιών που ακούστηκαν.
Ο Παναγιώτης Παναγόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι αριστούχος απόφοιτος τόσο του Εργαστηρίου Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας όσο και της Δραματικής Σχολής Βεάκη.
Ο Παναγιώτης Παναγόπουλος είναι πολυπράγμων καλλιτέχνης, ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας. Με αφετηρία την Αθήνα και στέρεα εκπαίδευση, συνδυάζει το επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό θέατρο, αφήνοντας ισχυρό ίχνος με τις συνεργασίες του και τα ίδια του τα έργα. Η τιμητική διάκριση το 2013 δείχνει τη δύναμη της γραφής του, ενώ η πρόσφατη δραστηριότητά του μαρτυρά ένα δημιουργικό πνεύμα σε συνεχή κίνηση.
Ξεκίνησε να δραστηριοποιείται από το 1993 στο θέατρο, συνεργαζόμενος ως ηθοποιός με θεατρικούς οργανισμούς όπως το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας και άλλους του ελεύθερου θεάτρου.
• Έχει συνεργαστεί επί σκηνής με κορυφαίους σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων ο Μίνως Βολανάκης, Μίμης Κουγιουμτζής, Στάθης Λιβαθινός, Νίκος Μαστοράκης και πολλοί άλλοι.
Ως θεατρικός συγγραφέας έχει παρουσιάσει έργα όπως:
• Ζητούνται νέοι και νέες (1997, 2002),
• 314 (2001),
• Το Καμπαρέ του Δρόμου (2006),
• Να πιούμε άλλο ένα ή να φύγουμε; (2007),
• Ένα μάτσο βιόλες (2011).
• Το 2013 κέρδισε το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για το έργο του «Η ντουλάπα».
• Συμμετείχε ως ηθοποιός σε παραστάσεις όπως Θάλαμος Αρ. 6, ενώ ταυτόχρονα σκηνοθέτησε δύο ελληνικά έργα:
1. Παιδική παράσταση με τίτλο Η επιστροφή των παραμυθιών (Νοέμβριος, Studio Μαυρομιχάλη),
2. Ερωμένες στον καμβά (Δεκέμβριος, στο Τραίνο στο Ρουφ) .
Εκφράζει έντονη δημιουργική φόρτιση, δουλεύοντας καθημερινά και συμμετέχοντας παράλληλα σε μουσικές βραδιές σε bar της Αθήνας .
Επιθυμεί να ανεβάσει το έργο «Η ντουλάπα», που έχει ήδη βραβευτεί, αλλά παραμένει ανέκδοτο.
——————————
Κι ένα τελευταίο:
η στρατηγική επιλογή της ανακαίνισης του θεατρικού χώρου από τη θεατρική ομάδα “Μοίρανθος” του “Συλλόγου οικιστών Λόφου Ανθέων Άνοιξης” φανερώνει μια πρόθεση που ξεπερνά την απλή παραγωγή μιας παράστασης : εδώ πρόκειται για εθελοντική πράξη πολιτισμού, μια έμπρακτη κατάθεση πίστης στη συνέχεια της θεατρικής δημιουργίας στην τοπική κοινότητα.